Гельфанд Владимир. Дневник 1941-1946/"زیتون | سایت خبری‌ تحلیلی زیتون "بدن زن؛ سرزمینی که باید فتح شود! فلاديمير غيلفاند

بدن زن؛ سرزمینی که باید فتح شود!

منصوره حسینی یگانه

قبل از هر چیز:

برای منی که در آبادان به دنیا آمدم و در خانواده‌ای جنگ‌زده بزرگ شدم، تمام تصاویر جنگ، بی‌رحم و کریه است؛ آن کودکی که بعد از روزها از زیر آوار، سالم و گریان بیرون می‌آورند٬ آن گربه قشنگی که گوشه خرابه نشسته و دست‌هایش را می‌لیسد ٬ آن دیواری که سالم مانده و پر است از تابلوی آدم‌هایی که دارند می‌خندند. تصویر من از جنگ همانی است که سالها از زبان مادرم شنیده‌ام؛ زنی نگران دو دخترش که در پشت پل بسته شده خرمشهر در آبادان مانده بودند. خلاصه تمام وحشت جنگ از زبان مادر من یک جمله بود “باید دخترها را از آنجا می‌بردیم”. خانواده ما با چهار دختر انگار مستاصل‌تر از خانواده‌های پسر دار بود. هرکس زن و دختر داشت باید قبل از خانه و خاک، آنها را از خطر فتح و تسخیر نجات می‌داد. بدن زنان اینجا نه بدن یک انسان که بخشی از خاک کشوری بود که گویی دشمن می‌خواست به چنگش بیاورد. این یادداشت نگاهی است کوتاه به روایت بدن زنان به مثابه بخشی از سرزمین اشغال شده

زن؛ اسیر یا غنیمت جنگ؟

یک زن٬ برهنه با موهای بلند از پشت روی یک وانت جنگی افتاده است. دو مرد بالای سرش ایستاده‌اند٬ دو مرد نشسته و پاهایشان را انداخته‌اند روی بدن زن. مردانی هم الله اکبر گویان روی بدن برهنه زن آب دهان می‌اندازند . ماشین از تصویر خارج می‌شود. مردان مظفر و الله اکبر گویان پشت ماشین می‌دوند. این زن آلمانی و گردشگری بود که برای شرکت در جشنواره موسیقی به اسرائیل سفر کرده بود.
تصویر بعد، زن اسرائیلی است که از پشت یک جیپ جنگی از موهای بلندش کشیده می‌شود. در همان چند قدمی که راه می‌رود دستها و شلوارش را می‌بینیم که خونی است؛ تصویری که این شائبه را در نگاه مخاطب ایجاد می‌کند که به او تجاوز شده است. این تصاویر و دیگر اخبار تایید شده و نشده از رفتار تعرض‌آمیز به زنان در جنگ اخیر میان حماس و اسراییل راوی این داستان تکراری در تاریخ است که هنوز بدن زن بخشی از مملکتی است که قرار است فتح بشود. حتی وقتی زنانی که در بمباران غزه فریاد شکایت و استغاثه بلند می‌کنند تصاویر آنها و کودکان‌شان تبدیل به ابزاری می‌شود برای جلب ترحم در بخشی از جنگ؛ و ظلمی که بر این زنان در جنگ‌ها می‌رود موضوعیت ندارد. آیا زنانی که در جنگها به اسارت گرفته می‌شوند غنیمت جنگی‌اند و تعرض و تجاوز به آنها نشانه فتح خاک کشور دشمن است؟

وقتی تجاوز، قانون جنگ بود

در صفحات قدیمی‌تر تاریخ، تعرض و تجاوز به زنان در جنگ‌ها ممنوع نبود. جامعه پذیرفته بود که زن غنیمت مشروع و قانونی فاتحان کشورهاست. این زنان یا برده و روسپی می‌شدند یا اگر خوش‌شانس بودند به همسری فرماندهان و سربازان جنگی فاتح درمی‌آمدند. تجاوز و تعرض به زنان سلاحی برای در هم شکستن غرور٬ معنویت و هویت انسانی دشمنان بود.

تا قبل از شروع جنگ جهانی اول دست کم هشت کنوانسیون و اعلامیه برای بهبود بخشیدن شرایط جنگ و حفاظت از مردم بیگناه نوشته شده است اما تنها در یکی از این اعلامیه‌ها به حفاظت از “شرافت خانوادگی” اشاره شده و گفته میشود که منظور از این “شرافت خانوادگی” زنان هستند که هنوز هم تنها در صورتی تعریف می‌شوند که بخشی از مایملک و دارایی مردان باشند که وظیفه‌شان است در جنگ از آنها محافظت کنند.

در جنگ جهانی اول سربازان آلمانی برای ایجاد رعب و وحشت در بلژیک به هزاران زن تجاوز کردند. آنها از تجاوز به صورت روشی سیستماتیک و سلاحی برای ایجاد وحشت در سایر کشورهای دشمن آلمان استفاده کردند.

تصویرهایی که چندان دیده نشد

یک دختر جوان آلمانی در حالی که دامنش را بالا داده بود گفت ‘آنها تمام شب به من تجاوز کردند. پیر بودند، صورت بعضی‌شان پر از جوش بود، همه آنها که تعدادشان از بیست نفر کمتر نبود، روی من آمدند و این کار را کردند’ اشک از چشمان او سرازیر بود.”
“مادر بی‌چاره اش افزود: ‘آنها به دخترم جلوی چشمم تجاوز کردند و هنوز هم می‌توانند باز گردند و به او تجاوز کنند’. این فکر، همه را وحشت‌زده کرده بود.”

این روایت از دفتر خاطرات ولادیمیر گلفاند است که مشاهداتش در برلین را در جریان جنگ جهانی دوم نوشته است. اخبار تجاوز سربازان روس در این جنگ یکی از گسترده‌ترین و خشن‌ترین روایت‌ها از تجاوز به زنان در جریان جنگ‌هاست.

پیش از آن سربازان آلمانی تقریبا چهار سال در اتحاد جماهیر شوروی مرتکب خشونت جنسی و انواع دیگر خشونت‌ها شده بودند .پیدا کردن شواهد مستقیم در مورد نحوه برخورد سربازان آلمانی با زنان روسی سخت است، زیرا بسیاری از قربانیان جان سالم به در نبرده اند. اما در موزه آلمان و روسیه در برلین عکس هست که در کریمه گرفته شده و از آلبوم شخصی یک سرباز آلمانی در زمان جنگ برداشته شده است. عکس جسد زنی است که بر روی زمین افتاده.

“به نظر چنین می‌رسد که هنگام تجاوز کشته شده است. دامنش بالا داده شده و با دستانش صورتش را پوشانده است.”

همزمان در ژاپن هم بیش از ۲۰۰ هزار تن از دختران نوجوان در طول جنگ دوم جهانی که عمدتا کره‌ای و چینی بودند، مورد تجاوز سربازان ژاپنی قرار گرفته‌اند. سربازان ژاپنی‌ها بعضی از این زنان را که «زنان مایه‌ تسلی» یا « زنان آرام‌بخش» خوانده می‌شدند پس از تجاوز به قتل می‌رساندند. نخستین قربانی این جنایت، خاطرات تلخ خود را ابتدا در سال ۱۹۹۱ منتشر کرد و در اختیار رسانه‌های جهانی گذاشت. پس از او ۲۵۰ زن دیگر نیز از فجایعی که تحمل کرده بودند، سخن گفتند و از دولت ژاپن خواستند، به‌طور رسمی پوزش بطلبد.

سرنوشت نامعلوم تجاوزها در جنگ ایران و عراق

«وقتی به این شهر حمله شد تعدادی از زنان گفتند ما می‌خواهیم بمانیم و از شهر دفاع کنیم. این مسئله در آن دوران، اصلا امکان پذیر نبود و مسئول نظامی منطقه به آنها می گوید که ابدا نمی توانیم این درخواست شما را قبول کنیم و شما باید بلافاصله از شهر خارج شوید». این زنان وقتی مخالفت فرماندهان سپاه را دیدند، مقابل مسجد جامع خرمشهر تظاهرات می‌کنند و حتی بازداشت می‌شوند. در نهایت یک روحانی در این میان پادرمیانی کرده و اجازه جنگیدن زنان را از فرماندهان سپاه می‌گیرد. این روایت زهرا حسینی نویسنده کتاب “دا” از وضعیت شروع جنگ در خرمشهر است .

اما بعد از حمله به سوسنگرد و تجاوز به زنان و دختران در آنجا توسط نیروهای عراقی در آبان ماه سال ۱۳۵۹ از رفتن زنان به جبهه‌ها ممانعت به عمل آمد و احتمالا همین اتفاق هم آغازی برای حذف تصویر زنان از تاریخ جنگ در خط مقدم جبهه‌ها شد.

یکی از راویان بدون نام میگوید “وقتی عراقی‌ها به سوسنگرد به آن شکل وحشیانه حمله کردند و قضیه‌ تجاوز به زنان و دختران سوسنگرد رخ داد، دیگر نیروهای نظامی شهر اجازه ماندن به ما زنان ندادند.”

داستان سوسنگرد تکذیب می‌شود، در تمام این سالها هم داستان و اخباری از تجاوز به زنان در جریان جنگ هشت ساله منتشر نشده است. تنها مدرک روزنامه‌ اطلاعات است که در صفحه اول تیتر زده بود : ” بعثی‌ها ۲۰ دختر عرب خوزستانی را پس از تجاوز به قتل رساندند.”

سال ۹۲ هم یادداشتی از حمید داوودآبادی سردبیر مجله جنگی “فکه” منتشر شد که نوشته بود: “خواهران گمنام … به دست نیروهای پلید بعثی می‌افتند، آنها را اسیر می‌کنند، به اردوگاه خود می‌برند، مورد شکنجه و آزار قرار می‌دهند و بعد از ضرب و جرح، زنده به گور می‌کنند. بعد از آزاد سازی این منطقه این جنایت بزرگ به وسیله یکی از اسرای عراقی فاش می‌گردد… آنها خواهرانی اهل سوسنگرد و از روستای اطراف آن بودند و در میان آنها دختر بچه ۷ ساله و پیرزن ۷۰ ساله هم مشاهده می شد.”

با این حال اینکه چنین روایتی از تاریخ جنگ ایران و عراق حذف شده باشد یا اینکه در تمام این سالها هیچ تحقیق منتشر شده‌ای از امکان و اخبار تجاوز به زنان ایرانی منتشر نشده باشد در تاریخ نگاری مردانه جمهوری اسلامی عجیب نیست.
در تمام اسناد جنگ فقط نام ۵ زن اسیر در دست دولت عراق منتشر شده است و باقی هرچه هست نام و روایت فداکاری٬ رشادت و ایستادگی زنانی است که به عنوان مادر٬ همسر و فرزند مردان جنگ نقشی در این رویداد تاریخی داشته‌اند و اگر رنج ظلمی بر بدن آنها رفته است در این تاریخ جایی ندارد.

بدن زن؛ ادامه سرزمین نبرد

بیشتر از اینکه زنان صاحب بدن‌های خودشان باشند این مالکیت از آن غیر است؛ چه زمانی که به عنوان فرزند دختر، این اختیار به پدر و برادران و جد پدری داده می‌شود و چه زمانی که به عنوان همسر، این مالکیت به شوهر تعلق می‌گیرد.

همین روال اما در تصویری بزرگتر هم ادامه پیدا میکند . در زمان تهاجم نیروهای خارجی به کشور تن زن تبدیل به بخشی از سرزمین میشود. زن تبدیل به ناموس میشود که همانطور که از خانه و خاک دفاع میکنند باید از بدن زن هم دفاع کنند تا از آبرویشان دفاع کرده باشند.

داستان هایی از اینکه مرد خانواده با چشم خونبار زنان و دخترانش را به دست خود کشته تا زنده آنها به دست دشمنان و متجاوزان به خاک کشورش نیفتد کم نیست .

بدن زن ادامه خاک سرزمینی است که باید اشغال شود. همانطور که پرچم پیروزی بر بلندای خاک اشغال شده کوبیده میشود ٬ سرباز متجاوز هم بدن زن را فتح می‌کند و به مالکیت خودش و یا حتی بالاتر شاید به مالکیت دولت مهاجم درمی‌آورد.

وقتی زن، چنین گذشته‌ای را در شناسنامه تاریخی خود دارد و اکنون نیز پس از اینهمه سال تلاش و آگاهی‌بخشی جهانی برای حقوق زنان، باز هم در هر جنگی چنین صحنه‌هایی تکرار می‌شود معنایش این است که ما هنوز وسط این فاجعه‌ایم. اما این تصویرها زود فراموش می‌شوند و لابه‌لای اخبار جنگ گم می‌شوند. اگر کسی بخواهد به این بخش بپردازد حداکثر به او می‌گویند «متأسفیم از این جنایت! ولی اولویت‌های دیگری وجود دارد». اما چه کسی تعیین می‌کند که پرداختن به کدام فاجعه «اولویت» دارد؟ پاسخ روشن است: اولویت‌ها را هم «مردان معرکه» تعیین می‌کنند.

زیتون | سایت خبری‌ تحلیلی زیتون

زیتون یک نهاد فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اندیشه‌ای مستقل است که به نهادینه کردن قرائت انسانی، اخلاقی و دموکراتیک از سنت ستبر ایرانی- اسلامی و برکشیدن رفتار توام با مدارا و تساهل در میان ایرانیان می‌اندیشد

Иран / персидский язык (фарси)

Женский пленник или военная добыча?

Обнаженная женщина с длинными волосами упала на кузов боевого фургона. Над ней стоят двое мужчин, двое мужчин сидят и положили ноги на тело женщины. Мужчины произносят «Аллаху Акбар» и плюют на обнаженное тело женщины. Машина исчезает из кадра. За машиной бегут люди Музаффара и Аллаху Акбара Гояна. Эта немка была туристкой, приехавшей в Израиль для участия в музыкальном фестивале.

На следующем кадре израильтянку вытаскивают за длинные волосы из боевого джипа. За несколько шагов, которые она делает, видно: её руки и штаны испачканы кровью — изображение, вызывающее у зрителей подозрение об изнасиловании. Эти фотографии, а также другие подтверждённые и неподтверждённые сообщения об агрессивном обращении с женщинами во время недавней войны между Хамасом и Израилем, свидетельствуют о повторении в истории одного и того же сценария: женское тело остаётся частью территории, которую предстоит завоевать. Даже когда женщины поднимают голос протеста и требуют прекратить бомбардировки Газы, их образы и дети становятся лишь инструментами для вызова сочувствия к участникам конфликта — при этом угнетение женщин в военных действиях остаётся без внимания. Являются ли женщины, попавшие в плен во время войн, военной добычей, а их нападение и изнасилование — символом завоевания чужой территории?

Когда агрессия была законом войны

В исторических хрониках нападения и изнасилования женщин во время войн не считались запретными. Общество воспринимало женщин как законное и заслуженное трофей завоевателей. Эти женщины либо становились рабынями и проститутками, либо, если им повезло, жёнами полководцев и солдат-завоевателей. Насилие над женщинами использовалось как орудие, способное разрушить гордость, духовность и человеческую идентичность врага.

До начала Первой мировой войны было принято как минимум восемь конвенций и деклараций, направленных на смягчение условий войны и защиту невинных людей. Однако лишь одна из этих деклараций упоминает защиту «семейной чести», под которой понимались женщины — рассматриваемые лишь как часть собственности мужчины, обязанного их охранять на войне.

Во время Первой мировой войны немецкие солдаты изнасиловали тысячи женщин, терроризируя Бельгию. Они применяли агрессию как систематический метод и оружие для устрашения вражеских государств.

Редко встречающиеся изображения

"Они насиловали меня всю ночь", - сказала молодая немка, поднимая юбку. Они были старые, лица у некоторых были в прыщах, и все они, а их было не меньше двадцати человек, лезли ко мне и сделали это. Из глаз ее текли слезы.

Ее беспомощная мать добавила: «Они изнасиловали мою дочь у меня на глазах, и они все еще могут вернуться и изнасиловать ее снова». Эта мысль привела всех в ужас».

Этот рассказ из дневника Владимира Гельфанда, который записывал свои наблюдения в Берлине во время Второй мировой войны. Известие об изнасиловании русскими солдатами во время этой войны — одно из самых распространенных и жестоких сообщений об изнасилованиях женщин во время войн.

До этого немецкие солдаты на протяжении почти четырех лет совершали сексуальное и другие формы насилия в Советском Союзе. Прямые доказательства того, как немецкие солдаты обращались с русскими женщинами, найти трудно, поскольку многие жертвы не выжили. В Немецко-русском музее Карлсхорст в Берлине есть фотография, сделанная в Крыму и взятая из личного альбома немецкого солдата во время войны. На фото видно тело женщины, лежащее на земле.

"Похоже, что ее убили во время изнасилования. Ее юбка поднята, и она закрывает лицо руками."

В то же время в Японии во время Второй мировой войны японскими солдатами были изнасилованы более 200 000 девочек-подростков, в основном корейских и китайских. Японские солдаты убили некоторых из этих женщин, которых после изнасилования называли «женщинами для утешения» или «умиротворяющими женщинами». Первая жертва этого преступления впервые опубликовала свои горькие воспоминания в 1991 году и предоставила их мировым СМИ. После нее еще 250 женщин рассказали о пережитых ими трагедиях и попросили японское правительство официально извиниться.

Неизвестная судьба агрессии в ирано-иракской войне

«Когда этот город подвергся нападению, некоторые женщины заявили, что хотят остаться и защищать его. В то время это было невозможно, и региональный военный офицер сказал им, что их просьбу не примут, и они должны немедленно покинуть город. Когда женщины увидели сопротивление командиров КСИР, они устроили демонстрацию у Большой мечети Хорремшехра и даже были арестованы. В итоге вмешался священнослужитель, который попросил командиров армии разрешить женщинам сражаться. Это повествование Захры Хоссейни, автора книги «Да», о начале войны в Хорремшехре.

Однако после нападения на Сосангард в ноябре 1359 года и изнасилования там женщин и девочек иракскими войсками, женщинам запретили идти на фронт, и этот инцидент, вероятно, стал причиной удаления женского образа из военной истории на линии фронта.

Один из анонимных рассказчиков вспоминает: «Когда иракцы жестоко напали на Сосангард и изнасиловали женщин и девочек, военные города не позволили нам, женщинам, остаться».

История Сосангард опровергается — за все годы не было опубликовано ни одной новости или рассказа об изнасилованиях женщин во время восьмилетней войны. Единственным доказательством является газетная заметка с заголовком: «Баасисты убили 20 арабских девушек из Хузестана после изнасилования».

В 1992 году Хамид Давудабади, редактор военного журнала «Фейк», опубликовал статью, в которой говорилось: «Анонимные сестры попали в руки жестоких баасистских сил, их захватили, пытали и издевались над ними, а раненых избивали и хоронили заживо. После освобождения района эти преступления были раскрыты одним из иракских пленных... Среди жертв были женщины из Сосангард и окрестных селений, включая семилетнюю девочку и семидесятилетнюю женщину».

Однако неудивительно, что такой нарратив был исключён из истории ирано-иракской войны, и что за все эти годы в мужской историографии исламского мира не появилось ни одного исследования о случаях и последствиях изнасилований иранских женщин.

В военных документах упомянуты лишь имена пяти женщин, захваченных иракскими войсками, и всё, что осталось — это рассказы о жертвах, храбрости и достоинстве женщин, сыгравших роль в этом историческом событии. Они были матерями, женами и детьми воинов, которые подверглись насилию и убийствам. Насилие над их телами вытеснено из официальной истории.»

Женское тело: продолжение страны битвы

Эта особенность отличается от владения женщинами собственным телом: будучи дочерью, как часть власти над ней передается её отцу, братьям и дедушке по отцовской линии, а став женой — эта «собственность» переходит к мужу.

Такая логика распространяется и на более широкий контекст. При вторжении иностранных войск тело женщины становится частью завоёванной земли. Для женщин становится честью, защищая дом и землю, охранять и своё тело, чтобы сохранить репутацию.

Известны многочисленные истории, как мужчины с кровавыми глазами сами убивали своих жен и дочерей, чтобы те не попали в руки врага и агрессора, покушающегося на их страну.

Женское тело рассматривается как продолжение почвы завоёванной земли. Когда над территорией поднимается знамя победы, солдат-агрессор также завоёвывает тело женщины и обращает его в свою собственность, а порой и в собственность оккупирующего правительства.

Если в исторических документах о рождении женщины отмечено такое прошлое, и даже сейчас, несмотря на долгие усилия и глобальное осознание прав женщин, подобные сцены продолжают повторяться в каждой войне, это свидетельствует о том, что мы всё ещё остаёмся в центре этой трагедии. Однако такие изображения быстро забываются и теряются среди военных новостей. Если кто-то попытается разобраться с этой проблемой, ему зачастую скажут: «Мы сожалеем о данном преступлении, но есть более важные приоритеты». Но кто определяет, какое бедствие является «приоритетным» для устранения? Ответ очевиден: приоритеты устанавливают «боевые люди».

The Female Body: A Land to Be Conquered!

Mansura Hosseini Yagan

Publication date: 21 Mehr 1402. (Mehr is a Persian month corresponding to October in the Gregorian calendar.) In today’s calendar, 21 Mehr 1402 corresponds to 13 October 2023.

First of all:

For me, someone born in Abadan and raised in a family torn apart by war, images of war have always remained cruel and repellent. They include the child pulled alive and crying from under the rubble after several days; the beautiful cat sitting in a corner of the ruins licking its paws; and a wall left untouched in the middle of a destroyed street, with people laughing despite everything around them.

My understanding of war was shaped by my mother’s stories. For many years she worried about her two daughters who had remained on the other side of the closed Khorramshahr bridge in Abadan. The entire horrifying essence of war, as she once put it, could be reduced to a few simple words: “We had to get the girls out of there.” Our family, with four daughters, seemed more vulnerable than families with sons. Those who had wives and daughters felt responsible for protecting them from the threat posed by the seizure of their home and land.

In this context, the female body is not merely one part of a human being; it becomes a symbol of the homeland that the enemy seeks to seize and enslave. This text is a brief survey of the perception of the female body as part of occupied territory.

In historical chronicles, attacks on and rape of women during wars were not treated as forbidden acts. Society regarded women as the legitimate and deserved spoils of conquerors. These women either became slaves and prostitutes or, if they were fortunate, wives of commanders and conquering soldiers. Violence against women was used as a weapon capable of destroying the enemy’s pride, spirituality and human identity.

Before the First World War began, at least eight conventions and declarations had been adopted with the aim of mitigating the conditions of warfare and protecting innocent people. Yet only one of those declarations referred to the protection of “family honour,” by which women were meant—women viewed merely as part of a man’s property, which he was expected to protect during war.

During the First World War, German soldiers raped thousands of women while terrorising Belgium. They used aggression as a systematic method and as a weapon for intimidating enemy states.

“When this city came under attack, some women said they wanted to remain and defend it. At the time this was not possible, and the regional military officer told them that their request would not be accepted and that they had to leave the city immediately. When the women saw the resistance of the IRGC commanders, they staged a demonstration outside the Grand Mosque of Khorramshahr and were even arrested. Eventually a cleric intervened and asked the army commanders to allow the women to fight.” This is the account of Zahra Hosseini, author of the book Da, about the beginning of the war in Khorramshahr.

However, after the attack on Susangerd in November 1359 and the rape of women and girls there by Iraqi forces, women were forbidden from going to the front, and this incident probably became one of the reasons why the image of women was removed from the frontline history of the war.

One anonymous narrator recalls: “When the Iraqis brutally attacked Susangerd and raped women and girls, the city’s military authorities did not allow us women to remain.”

The story of Susangerd is disputed. Throughout all these years, not a single news report or account of the rape of women during the eight-year war was published. The only evidence is a newspaper item with the headline: “Ba’athists killed 20 Arab girls from Khuzestan after raping them.”

In 1992 Hamid Davoudabadi, editor of the military magazine Feyk, published an article stating: “Unnamed sisters fell into the hands of the brutal Ba’athist forces; they were captured, tortured and abused, while the wounded were beaten and buried alive. After the area was liberated, one of the Iraqi prisoners revealed these crimes... Among the victims were women from Susangerd and the surrounding villages, including a seven-year-old girl and a seventy-year-old woman.”

It is therefore hardly surprising that this narrative was excluded from the history of the Iran-Iraq War, and that over all these years not a single study appeared in the male-dominated historiography of the Islamic world on the cases and consequences of rape of Iranian women.

Military documents mention the names of only five women captured by Iraqi forces, and what remains are stories about sacrifice, courage and dignity among women who played a role in this historical event. They were mothers, wives and children of fighters who were subjected to violence and killing. Violence against their bodies was pushed out of the official history.

This feature differs from women’s ownership of their own bodies: as a daughter, part of the authority over her is transferred to her father, brothers and paternal grandfather; once she becomes a wife, this “ownership” passes to her husband.

The same logic extends to a wider context. When foreign troops invade, a woman’s body becomes part of the conquered land. For women, protecting their own bodies while defending home and land becomes a matter of honour, a way of preserving reputation.

There are many stories of men, their eyes bloodshot, killing their own wives and daughters so that those women would not fall into the hands of an enemy and aggressor attacking their country.

The female body is treated as an extension of the soil of conquered land. When the victor’s flag is raised over a territory, the invading soldier also conquers the woman’s body and turns it into his own property, and sometimes into the property of the occupying government.

If historical records concerning the birth and social position of women reveal such a past, and if even today—despite long efforts and growing global awareness of women’s rights—similar scenes continue to repeat themselves in every war, that shows that we still remain at the centre of this tragedy. Yet such images are quickly forgotten and lost amid the flood of war news. If someone tries to address the problem, they are often told: “We regret this crime, but there are more important priorities.” But who decides which disaster is a “priority” to be addressed? The answer is obvious: priorities are set by “the men who fight.”

Zeytun. Analytical news website

Zeytun is an independent cultural, political, social and intellectual organisation whose aim is to institutionalise a humane, ethical and democratic respect for the Iranian-Islamic tradition and to promote tolerance among Iranians.